Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Dit is hoe het begon

Twee collega’s, tegelijkertijd twee vrienden. De één is impulsief, de ander doordacht. De één is aanwezig op de voorgrond, de ander voornamelijk achter de schermen. De één is doelgericht, de ander bewaakt het proces. De één is een doener, de ander een denker. De één activeert, de ander observeert. De één wordt geleid door gevoel, de ander door de ratio. De één denkt out of the box, de ander kadert af. De één zweeft, de ander staat met beide benen op de grond. Samen blijkt dit een goede combi, een basis, een fundament om samen een avondvierdaagse te kunnen organiseren. Judith Caenen en Marco Reumkens; het geheel is groter dan de som der delen. 
Ik weet het nog als de dag van gisteren. Een middag in september 2017, ik stond op het schoolplein van mijn jongens, keek om me heen en dacht: “We moeten écht iets, niets doen is gewoon geen optie meer.” Ik maakte me oprecht zorgen om de toekomst van mijn, nee van ónze kinderen. Op dat moment was ik samen met Marco de projectcoördinator op Gezond…
Recente posts

Het BronzGreen-effect

Kennen jullie die abstracte kreten waar je in eerste instantie helemaal niks mee kunt, omdat je niet begrijpt hoe dat dan zou moeten? Bijvoorbeeld: 'Terug naar de basis' en 'mens-zijn', 'je minder afhankelijk opstellen', 'geluk van binnenuit halen i.p.v. buitenaf?'
HOE DAN?! Wat ga je dan doen, als in concreet iets doen? Ik kon er helemaal niks mee, totdat ik een e-mail kreeg.

“28 mei 2019. Beste Avond4Daagse Landgraaf,

Allereerst complimenten voor de geweldige editie van de Avond4Daagse! Wat een blije gezichten en positieve reacties heb ik mogen zien.
Ik zag de oproep bij Marco Reumkens op LinkedIn omtrent de organisatie en de versterking hiervan. Graag willen mijn collega en ik kijken wat we voor jullie kunnen betekenen. We ontdekken graag waar de behoefte ligt en of we daar een steentje aan bij kunnen dragen. Wellicht dat we dit onder genot van een kop koffie kunnen bespreken.
Ik verneem het heel graag!"
Aha, koffie! Daar word ik blij van -hoe simpel…

Radiostilte? Of bewust luisteren?

Zo. Ik ga er toch eens wat over schrijven. Mijn radiostilte verbreken. 'Hoort dit op social media?' Ehm, de vraag op zich al zou bij mij normaal gesproken automatisch het antwoord 'Nee' genereren. Maar hey, wat is tegenwoordig normaal? Ik behoor in ieder geval niet tot die categorie.
Het kan een beetje overkomen als vloeken in de kerk, dus feel free om dit níet te lezen. Deze blog kan schokkende passages bevatten. Afhaken mag. 
Puur mijn visie, zit ook niet iedereen op te wachten. 
Just my point of view.

Jaha, ik hoor jullie wel "Niet doen Juud! Dit is toch iets heel persoonlijks? Je hoeft je voor niemand te verantwoorden." Ja klopt. Aandoenlijk die beschermende typetjes. Nah kom op, wat is het állerergste dat kan gebeuren? Ohja, dus? 
Ik heb er een tijdje helemaal niets over gerept, geen behoefte ook. Waarom zou ik? Ik heb me op de vlakte gehouden. Het is allemaal geen geheim en mensen die direct vragen krijgen -meestal- een eerlijk antwoord. Een periode van radi…

Editie 2020

Ik weet niet of dit bij een stukje verwerking hoort, maar ik had vannacht een droom. Nou ja droom, nachtmerrie XL. We zaten met de werkgroep in het evaluatieoverleg -ze begint gewoon te vertellen he, ongeacht of het iemand interesseert of niet!- en er viel een stilte. Na pak 'm beet één minuut een beetje dom voor ons uitkijken verbrak ik de stilte met: "Oké, dat moeten we dus niet meer doen." Ik zal jullie besparen hoe ik wakker werd. Maar één ding is zeker: Dit gaan we dus wél weer doen!

De werkgroep heeft de algehele werkgroep evaluatie erop zitten. Natuurlijk volgen onze belangrijkste partners nog, de stempelposten gaan we evalueren, daar zaten ook echte pareltjes tussen. Maar om een lang verhaal kort te houden (hahaha jaaaa ik weet wat jullie denken: "Dat kan ze niet!"): de werkgroep is dik tevreden en de voorzitter oprecht apetrots op iedereen. We gaan door. We hebben veel van jullie feedback besproken en daar zaten heel goede adviezen en aandachtspunten b…

Lieblingsmenschen

Nee zeker, ik leef nog! Ja, ik ben er weer.
Jeetje. ... Wat was dát gaaf, he?! Het was héél even stil (Hah, maar dat was maar van korte duur). Nee even zonder flauwekul, hebben jullie ook zo genoten? 
Jah, en nu dan? Opgeruimd staat netjes. Het plein is -op die gave cube (dat is een coole naam voor een omgebouwde zeecontainer) na- hé-le-maal leeg,  alsof er niks aan de hand is geweest. Iedereen doet weer normaal. Ja, ook ik doe mijn best daaraan te voldoen...











25 mei 2019. Het is rustig vandaag op het Raadhuisplein. Iedereen doet zijn ding. Het ziet er allemaal normaal uit: mensen werken, mensen doen hun boodschappen, paar mensen zitten op het terras bij de Piccolo. Je krijgt niet echt het idee dat er iets spectaculairs heeft plaatsgevonden de afgelopen dagen. Iets met stempelposten,  juichteams, uitbundigheid, gezelligheid, verbondenheid, noem nog eens wat? Wandelen en dat zat goed in elkaar! (Ruben, Arie: goed bezig geweest!)

Jongens, wat wás het leuk. Trouwens, heeft er vandaag al ieman…

Halverwege

Rustdag. Even laten bezinken. Dit is boven alle verwachtingen, dit is geweldig. Dit is ook een beetje doodeng. 
Het komt niet vaak voor, maar ik ben er stil van. Enorm onder de indruk zelfs. Even een persoonlijk berichtje van mij. Ik wil jullie namelijk meenemen in mijn beleving van dit evenement tot nu toe. 
Op de foto een geëmotioneerde, waanzinnig trotse moeder | organisator | initiatiefneemster | voorzitter | Judith.



Ik heb nét Cecile en de kanjers van Op de Bies uitgezwaaid vanaf de startboog als ik Jacqueline in mijn oortje hoor:"Juud, doa kome ze." Ik kijk de Erik Dekkerpassage in en zie vele busjes en mensen in de weer. Tientallen rolstoelen, begeleiders en 'onze ouderen': De Dr. Calshof is gearriveerd! Prachtig, ontroerend zelfs. Op datzelfde moment komt er een enorme groep rolstoel- en rollatorgebonden deelnemers met hun begeleiding vanuit de Bachlaan het Raadhuisplein opgelopen/ gereden. Waarop ik in mijn microfoontje zeg:"En doa kunt de Dormig. Fantasti…