Doorgaan naar hoofdcontent

Lieblingsmenschen




Nee zeker, ik leef nog! Ja, ik ben er weer.
Jeetje. ... Wat was dát gaaf, he?! Het was héél even stil (Hah, maar dat was maar van korte duur). Nee even zonder flauwekul, hebben jullie ook zo genoten? 
Jah, en nu dan? Opgeruimd staat netjes. Het plein is -op die gave cube (dat is een coole naam voor een omgebouwde zeecontainer) na- hé-le-maal leeg,  alsof er niks aan de hand is geweest. Iedereen doet weer normaal. Ja, ook ik doe mijn best daaraan te voldoen...











25 mei 2019. Het is rustig vandaag op het Raadhuisplein. Iedereen doet zijn ding. Het ziet er allemaal normaal uit: mensen werken, mensen doen hun boodschappen, paar mensen zitten op het terras bij de Piccolo. Je krijgt niet echt het idee dat er iets spectaculairs heeft plaatsgevonden de afgelopen dagen. Iets met stempelposten,  juichteams, uitbundigheid, gezelligheid, verbondenheid, noem nog eens wat? Wandelen en dat zat goed in elkaar! (Ruben, Arie: goed bezig geweest!)

Jongens, wat wás het leuk. Trouwens, heeft er vandaag al iemand tegen jullie gezegd dat jullie goed bezig zijn?! Nou? "Jullie zijn goed bezig!" Deh da.. Wat hebben jullie mooie momentjes gegeven, wat heb ik genoten van jullie! Zeker, pak die zakdoeken en tissues er maar bij. Pfff, ik zit alweer bijna te grienen. Komt allemaal door de vermoeidheid, zeker dat is het. "Uhuh.." Net zoals op die finishlijn bij het binnenhalen. Dacht ik even een stoere meid te zijn, hah week ei! "Blijven springen en hi-fiven Juud, dan valt het niet zo op."


Sommige reacties of momenten vergeet je gewoon niet meer. Staan in mijn geheugen gegrift.
Meneer van der Minnen bewoner van de Dr. Calshof die met de respectabele leeftijd van 94 jaar -"Hoeveel?!" 94! Dát bedoel ik!- achter zijn rollator elke dag uitgelopen heeft! Jah, veeg mij maar op. 
Het moment dat er een deelneemster geëmotioneerd over de finish kwam, geen idee wat de reden was, maar bij het feliciteren sloeg mijn stem finaal over. Raakte me.
Deelnemers die hún verhalen met me delen en wat de Avond4daagse voor ze doet en wat ze voor doelen voor volgend jaar stellen.  Slik. 
"Huur Judith, geweldig, volgend joar wer!" Zei een vrouwtje élke dag op het moment dat ze binnengehaald werd. Jacques met zijn prachtige foto's. De tweeling die Marco en ik elke dag binnenhaalden. De momentjes delen met onze eigen toppers Jacqueline en Rachel die zich de benen onder het lijf liepen om op het plein alles im griff te houden. 
Maar lang niet iedereen was 'blij' met me. Nee joh, ben je gek. Toen ik donderdag álweer zonder Marco aan de startlijn stond om de eerste stempels te zetten hoorde ik duidelijk een mevrouw van de Dr. Calshof zeggen tegen haar begeleidster: "Nea huur, dea aardige jong is d'r nit. Dat is alwér dat vrommesj!" Dat zijn toch geweldige momenten. "What was I thinking?! Zonder Marco stempels zetten. Pfff. Helder: afzonderlijk stellen we gewoon echt geen ... (houd het netjes!) voor. Genietmomentjes. Dat zijn ze, dat zijn echt mijn lieblingsmenschen.

Hey Lieblingsmenschen! Hebben jullie énig idee met hoeveel Lieblingsmenschen jullie in totaal waren deze vier dagen? Mag ik een roffel? "Rrrrrrroffffffellllllll" -danke- 1701! "Sow Judith, das veel. Super!" Op z'n 'Judiths' heet dat: 'rám kiks!' "Op z'n Judiths?" Ja, op den duur praat elke Avond4daagse Landgraaf deelnemer 'Judiths'. De werkgroep doet het al vloeiend. 


Ik heb écht het idee dat Landgraaf vier dagen volledig in verbinding heeft gestaan. Mensen praatten met elkaar, hadden het gezellig met elkaar, waren goed bezig met elkaar, mensen respecteerden elkaar, mensen vonden elkaar, mensen hielpen elkaar. Daarbij, de Avond4daagse Landgraaf helpt actief tegen eenzaamheid! Er is één deelneemster geweest die dit hoogst persoonlijk bij ons gemeld heeft. Dussss 'Landgraaf één tegen eenzaamheid': zo doen we dat,  'gewoon wandelen'.
"Judith, heb je zelf genoten?" Ja! Heel, heel erg van alles en iedereen om me heen. Van de deelnemers, van de vrijwilligers, van de reacties, van de leermomentjes (oké, oké, oké, op het moment zelf niet, maar achteraf lukt dat aardig). Suggesties en feedback zijn átijd welkom, of we er ook daadwerkelijk allemaal iets mee kunnen doen? Ik dénk van niet, maar hey, you never know! Het sjiekste vind ik nog het commentaar van vorig jaar vs dit jaar over de afstanden. Vorig jaar: "Dea 7,5 is nieks! d'r mot ing 5 én ing 10 in.." Dit jaar:"De 5 is graat te kót en de 10 graat te lank.. Kinse nit ing 7,5 drva make?" Ik ga dan echt rechtop kapot van het lachen, heerlijk. Gelukkig konden de deelnemers er zelf ook om lachen. Echt fantastisch.


Ik moet wel heel eerlijk zeggen dat mijn spanningsboog enorm gespannen was de afgelopen periode. Het is leuk, ik krijg meer energie voor terug dan dat ik geef, maar het is ook heftig. Niet alleen voor mij, maar voor mijn hele team. Kanjers zijn het. Een Avond vierdaagse op deze manier organiseer je niet zomaar 'even'. 
Laten we niet vergeten dat vier van de vijf werkgroepleden 'even' een Avond vierdaagse organiseren naast hun (fulltime) job, hun gezinsleven en hun hobbys en en en.. Je hoeft maar één gek te hebben met een idee (Ik zie mezelf nog kantoor inlopen en zeggen: "Marco, ich han ee idee..."), maar vind daarnaast maar eens een gek die in jouw idee gelooft en meegaat ( Marco: "Wát, bisse gek?! Ich don mit! -Oké, heel eerlijk: tussen de eerste zin en de tweede zaten 2 weken van afwijzing. Maar hey, de aanhouder wint). Al snel bleken Ruben, Jacqueline en Rachel ook een pan af te hebben. Nah, en als je dan zelfs de Burgemeester en Wethouder zo gek krijgt om te gaan stempelen en mee te juichen aan de finish, dan is het allemaal zo gek nog niet, toch?


Linksom of rechtsom, één ding beloof ik jullie nú hier ter plekke. Avond4daagse Landgraaf komt volgend jaar weer terug! Rám kiks wah?! 








Reacties

Populaire posts van deze blog

Radiostilte? Of bewust luisteren?

Zo. Ik ga er toch eens wat over schrijven. Mijn radiostilte verbreken. 'Hoort dit op social media?' Ehm, de vraag op zich al zou bij mij normaal gesproken automatisch het antwoord 'Nee' genereren. Maar hey, wat is tegenwoordig normaal? Ik behoor in ieder geval niet tot die categorie.
Het kan een beetje overkomen als vloeken in de kerk, dus feel free om dit níet te lezen. Deze blog kan schokkende passages bevatten. Afhaken mag. 
Puur mijn visie, zit ook niet iedereen op te wachten. 
Just my point of view.

Jaha, ik hoor jullie wel "Niet doen Juud! Dit is toch iets heel persoonlijks? Je hoeft je voor niemand te verantwoorden." Ja klopt. Aandoenlijk die beschermende typetjes. Nah kom op, wat is het állerergste dat kan gebeuren? Ohja, dus? 
Ik heb er een tijdje helemaal niets over gerept, geen behoefte ook. Waarom zou ik? Ik heb me op de vlakte gehouden. Het is allemaal geen geheim en mensen die direct vragen krijgen -meestal- een eerlijk antwoord. Een periode van radi…

Halverwege

Rustdag. Even laten bezinken. Dit is boven alle verwachtingen, dit is geweldig. Dit is ook een beetje doodeng. 
Het komt niet vaak voor, maar ik ben er stil van. Enorm onder de indruk zelfs. Even een persoonlijk berichtje van mij. Ik wil jullie namelijk meenemen in mijn beleving van dit evenement tot nu toe. 
Op de foto een geëmotioneerde, waanzinnig trotse moeder | organisator | initiatiefneemster | voorzitter | Judith.



Ik heb nét Cecile en de kanjers van Op de Bies uitgezwaaid vanaf de startboog als ik Jacqueline in mijn oortje hoor:"Juud, doa kome ze." Ik kijk de Erik Dekkerpassage in en zie vele busjes en mensen in de weer. Tientallen rolstoelen, begeleiders en 'onze ouderen': De Dr. Calshof is gearriveerd! Prachtig, ontroerend zelfs. Op datzelfde moment komt er een enorme groep rolstoel- en rollatorgebonden deelnemers met hun begeleiding vanuit de Bachlaan het Raadhuisplein opgelopen/ gereden. Waarop ik in mijn microfoontje zeg:"En doa kunt de Dormig. Fantasti…